AKOnaBAsiDARNA?

Diyos ko po. naaadik na naman ako sa blogging at internet. si long kasi, nag-comment pa. [hahaha. tenk yu, long!] tapos yung prof ko pa, dumalaw sa blog kong hindi ko maisip kung paano nya nakita.

eto yun:

www.dapswaps.blogspot.com

pero, yae na. nangyari na e. nabasa na nya. nakakahiya.

——————————–

nung sabado pumunta kami ni che ng Ever para sa gig ng chicosci kaso hindi rin namin tinapos. tangna ba naman. alas onse y media na ala pa kahit anino nila. e sabi nung contact nila,11 set nila. so didn’t bother. delikado na sa daan. buti sana kung ihahatid kami nina mong at miggy. lintik hindi naman. sayang yung isandaan. "wasted na wasted," ika nga ni juanli.

ayan, alas dos kwarenta na ng madaling araw ng 20. exam namin mamaya pero hindi pa ‘ko nag-aaral. di bale, mabait naman si sir manny. mga 2 pa siguro start namin. me pasok ako ng umaga pero hindi ko na lang muna papasukan. la rin naman akong matututunan.

ano ba naman kasi yung subject nya? asian civilization. kahit isa o dalawang linggo mo lang ibabad ang sarili mo sa mga librong pang-hayskul e solb ka na. hindi mo na rin kelangan ang paliwanag ng iba. sos. me internet naman kung sakaling may hindi ka masyadong maintindihan.

hay, nakakatamad. tamad ka na nga, pinatatamad ka pa ng panahon. balang araw magmamadali ka na naman. tapos sisisihin mo yung sarili mo. tapos iiyak ka na buong buhay mo.

ayoko nang maranasan ulit yun. tama na’ng makagawa ako isang pagkukulang sa sarili ko na habambuhay kong pagsisisihan. andito na ‘ko e. feeling ko sirang-sira na ang buhay ko.

kung hindi lang sana nauso ang ambivalence at immaturity nung katorse anyos ako, e di sana isa na ‘kong dakilang henyo ngayon.

kesa ganito.

God i feel low. at insecure sa mundo. but i can still hope to be a nurse, and these other more important things i call dreams.

basta daphne, siguraduhin mo lang na ipapasa mo yang lintik na board exam mo sa june 2008. isang take lang dapat, hija. kung hindi ako mismo ang dudurog sa kaligayahan mo. kaya umayos ka!

[buntong-hininga].

       there comes a time in your life when you come to realize your pain. it happens a lot, and it would be for a very long time. then you come to hate everything and everyone for that insensible reason which you can’t really figure out. there would be a very beautiful end to that, however. and it lies in front of your face. and you were just ignoring it all this time.

       then there’s a time in your life when you fail to recognize how pleased you already are. how delighted your heart is and how inspired and motivated you are to achieve the goal of it all. you realize that the light only always assumes the canvass of your face it dreams to paint on. midnight is merely the shadow overbearing it. so as not to make you feel distracted from your plans.

        and you got there already. one at a time, it seems. you are now happy. you’ve accomplished the recognition you’ve always hoped for, from the souls you’ve always aimed to conquer. and God was just so good he gave you even better blessings. which you consider signs.

        problems and insecurities could never get in the way.

        i guess it’s euphoria already. you just have to let it out.

        and learn to love (or at least appreciate) yourself the way others do.

        the exact way your professor does.

basta ber daw, pasko na.

paskong masaya. na hindi ko alam kung pa’no isisingit ang selebrasyon nito sa buhay ko.

sino ba kasing may sabi na nami-miss ko na si rudolph?

chocolates. yun lang ang habol ko. tsokolate.

finals na. hindi pa rin lumilipad si darna. lalo pang nangungupas ang butas-butas nyang kapa.

naubusan na ata ng powers si darna.

pero si darna, hindi nya kamukha si angel locsin. lalong hindi magkapareho ang hubog ng katawan nila. mas maganda di hamak ang kanya.

"humanda kayong lahat," sabi ni darna. "luluhod kayo sa magiging kinang ng kapa ko. sa inyo na ang bato."

—

si darna ay dyosa.

si darna ay environmentalist.

si darna ang kauna-unahang rockstar sa ‘pinas.

si darna ay nagbabalat ng bawang sa divisoria.

si darna ay extra sa ysabella.

si darna ay si marimar.

si darna, gaya ng dati pa, ay bakla.

si darna ang NPA.

si darna ang pumapagitan kay joey de leon at willie revillame.

si darna ay walang kwenta kung walang kuryente.

si darna ay may manic-depressive disorder.

si darna ang apo ni kuya germs.

si darna ay mahirap pa sa daga, mayaman pa kay lucio tan.

si darna si hermoine granger.

si darna ay nagfi-fitrum.

si darna ay panget pag maaraw.

si darna ay may asawa na at may apat na anak.

si darna, ang paborito nyang kulay ay orange.

‘di sya natutulog.

halos isang linggo ka nang tambay. at ngayon nag-aaklas ka na. nahihiya sila para sayo pero matigas pa rin ang mukha mo. gago.

wag ka ng pa-depress.

kilig. kilig ulit. muntik ka na nga bang ma-tibo? dahil si mong ay nagpaka-babae na.

magulo na naman ang mundo. bahagyang palilibutan ng pulbos ang ulo mo. dahil naagnas na ata ang utak na inakala mong sayo.

nanghihiram ka lang.

astig ba ang choir sa simabahan? tipong kada suntok nila sa nota, kinikilabutan ka. kaya ba halos magpakamatay ka na — maisip mo lang na hindi ka naman talaga marunong kumanta.

ayus. nagra-rhyme.

sabi nga ng nanay mo, masira na lahat, wag lang ikaw.

www.dapswaps.blogspot.com

yan. yan ang totoo.

magbasa, makialam, makipag-usap.

..dahil sira ang prenster ng aming magaling na kompyuter at dahil wala na ‘kong magagawa tungkol dun..

kita kits!

me chatterbox sa gilid ng blogspot site ko, kaya pwede kayong mag-iwan ng mga message nyo dun.

magmura ka pa kung gusto mo.

ayus yun.

pa’no mo ilalarawan ang salitang kagwapuhan? 1) estudyante ng upd. 2) magaling kumanta at nagbe-bass. at higit sa lahat, 3) kulot. in short, si kuya janji.

sya at ang band nyang AIZO ang naging pinaka-feature ng UP fair ngayong taon para sa ‘ken. angtagal-tagal ko nang hinintay ang pagkakataon na mapanood sila nang live, isang buong taon din, at sobrang natuwa ako dahil nakita ko nang mata sa mata kung pa’no yanigin ni janji naling ang buong UP sunken garden.

8pm daw ang set ng aizo sabi ng text ni kuya janji. 9:30 na ‘ko nakarating sa sunken garden, biyernes ng gabi. mahaba yung pila ng ticket at nung entrance, kaya madaling-madali ako kahit wala pa yung mga kasama ko. nung nasa harap na ‘ko ng pila ng ticket booth, parang me narinig akong "tsaka salamat nga pala kay daphne."  tinanong ko yung kuyang nag-aabot ng ticket kung anung band na yung tumutugtog, kaso, hindi nya raw alam. hindi ko rin sigurado kung boses ni kuya janji yun kaya hindi  rin ako masyadong nag-assume. pag dating namin sa me bandang harap, SAKTO!, nagsasalita na si janji naling sa stage at ini-introduce na nya ang first song nila. kinilabutan ako. ambait talaga ni Lord.

kaso, sabi nung kebigan naming si ‘cess na 7 pa lang e andun na, hindi nya raw narinig na binanggit ang pangalan ko. it’s either hindi nya lang talaga narinig, o nananaginip lang ako nang gising.

astig yung set ng aizo. ibang klase. ganun pala mag-perform si kuya janji, at ganun pala sya makitungo sa crowd. tulala akong nakatingin at nakikinig. sayang, walang camera. pagkatapos nung set, akala ko makakalapit ako sa kanila, pero naisip ko ring baka nakaalis na rin sila.

umakyat sa stage yung band na la passionaria, at nagulat ako, si kuya janji ay magaling din palang mag-growl. ang layo nung genre ng AIZO sa la passionaria, kaya mas lalo akong bumilib ke kuya janji. as in sobrang astig. putangina.

wow, daphne, nakaka-inlab naman si janji. sabi ng isa, si che.

ng mga bandang 3AM, umalis kami ni ‘cess sa crowd para mag-CR. paglingon ko, pucha! si janji naglalakad, kasama yung gelpren nya, si ms. joanne. hindi ako nakalapit dahil bukod sa nahihiya ako, kelangan ko na talagang mag-CR. pagbalik namin kung san namin sila nakita, ayun, kahit anino, wala na.

astig yung buong gabi ng fair, kahit hindi ko naabutan yung updharma down at maryzark, ayus lang dahil andami namang malulupit na bands na naka-lineup. hindi kami nagkamali ng night na pinili. 3-4 songs pa yung sets ng artists. kaso, mukhang mas maraming bands ang nag-perform last year.

pagkatapos ng set ng aizo, typecast na (ata) yung sumunod. mga 10pm pa lang nun.ang pinaka-nakakakilabot na set e yung sa parokya ni kazee, as the name implies. mga 45 minutes siguro silang nasa stage, at sobrang nakakaaliw as usual. para lang silang mga batang naglalaro sa isang malaking playground. tambling dito, talon dun. sayaw, kanta, tas sigaw. me orchestra pa sa tabi nila,kaso hindi rin naging fulfilling yung orchestra. nabadtrip pa nga yung mga tao dahil ang tagal ng set-up ng orchestra. hindi rin bagay ke jay, ke jomal at ke lolo bords yung mga bigote nila. nasira pa ata yung plano ni jomal dahil maka-ilang ulit syang nasiraan ng gitara. ayun. tambling-tambling tsaka kanta na lang.

andun yung mayonnaise, na sobrang astig din mag-perform. andun yung mojofly, queso, valley of chrome, chicosci, kiko machine, soapdish, slapshock, rocksteddy, itchyworms, at shempre, silent sanctuary.

sobrang natuwa ako nung silent sanctuary na. ang ganda ng boses nung vocalist, at ang galing nung me hawak ng violin at cello. rebound at ingat ka yung tinugtog nila. natuwa ako dahil konti pa lang ang nakakakilala sa kanila, at medyo nag-diffuse yung tao nung sila na, kaya maluwang-luwang na yung crowd.

hindi ko naman na-enjoy yung set ng chicosci dahil me nakasagutan akong lalaking nanunulak. grabeng kitid ng utak, kami raw ang tumutulak sa kanya kaya naiipit yung gelpren nya. para namang kaya naming gawin yun e puro kami babae. sarap ihagis sa ere. kung hindi lang talaga dahil kay mong at sa bago nyang gupit, nasira na talaga ang araw ko. buti na lang.

may imago sa ticket, pero wala sila sa fair. akala ko makikita ko na ulit si ate aia, at lalong-lalo na si idol maps.

sabado na. 5:30AM natapos yung friday edition ng fair. at hindi ko na ulit nakita si janji.

ala-una ng parehong araw, may exam ako sa subject na tagilid na naman ang standing ko at hindi pa ‘ko nakakapag-aral nang matino. natapos yung klase. pasado ang exam ko.

——–

kinagabihan, kahit almost more than 2 hours yung tulog ko, tumuloy ulit ako sa fair para sa closing. mga kaklase ko naman nung hayskul ang kasama ko. akala ko marami kami, at matagal na kaming hindi nagkikita kaya sumama ‘ko. nag kinalabasan, apat silang lalaki, at ako lang ang babae. at hindi kami pumasok sa loob.

kinailangan kong bumili ng ticket dahil kelangan kong mag-CR. pagkatapos ng pila sa ticket, isang napakahabang pila sa entrance, at isang mahaba na namang pila sa CR, lumabas ulit ako para balikan ang mga kasama ko. mangiyak-ngiyak na ‘ko pagbalik ko, wala na yung mga kasama ko. hindi ko sila makontak dahil iniwan ko sa kanila yung gamit ko. buti na lang me tira pa ‘kong pamasahe sa bulsa.

inikot ko yung buong sunken garden nang apat na beses, at wala pa rin sila. tutal me ticket naman ako, pumasok na lang ako sa loob at nanood. nakita ko pa ang giniling fest, the wudz, paramita, at silent sanctuary ulet, at narinig ko rin ang stonefree, brownman revival, itchyworms, at alay sining, isang up-based band.

pagkatapos ng the wuds, nagbabalak na ‘ko umuwi mag-isa. kahit takot. paglabas ko, lumingon ulit ako sa pwesto namin at yun, nakita ko na ulit sila. lumipat lang pala sila sa malapit. apat na oras pala silang naghintay sa ‘ken. nakatulog na nga yung dalawa sa kahihintay e.

hindi masyadong masaya, hindi masyadong satisfying yung sabadong fair, pero ayus na rin. okey na.

at nakakalungkot lang talaga dahil nung pangalawang gabi, walang aizo.

hindi ako nakabili ng shirt o ng kahit ano dahil 1) kulang ang pera ko, at 2) wala akong makitang maganda.

hanggang sa susunod na taon ulet.

kung papayagan pa rin ako.

punyetang insecurities.

sige pa, destroy me. lamunin nyo na ‘ko nang buo. and take my dreams with you as well.

im quitting my band-stalking career. siguro yung mga tipong UP Fair at book/album launchings na lang ang papatulan ko. ayoko na e. wala na yung enthusiasm. alam kong hindi ang pakikipagkamayan kay myrene academia at pagtalon-talon sa crowd ang solusyon sa mga problema ko sa buhay. oo, masaya. pero after all that, wala na. i’ll be the same old almost-unspoken spirit again, hiding behind my long pile of life-long earned insecurities. talo. deprivation na naman ang theme ng buhay ko.

why am i letting my insecurities take over me?

siguro nga, transformation is all that i need.

sana matapos na ‘to. graduation muna. then board exam. then i can get as free as a bird soaring high.

hahaha. punyeta talaga.

lecheng upcat yan. i’ve never been more frustrated in my life.

kung ikaw, papatay ka ba?

i thought about finding God as the sole solution to all these. i might have misunderstood Him. or, have i really found Him?

salamat.. salamat.. sa linyang binuksan Mo. ngayon, mas nakakahinga na ‘ko nang maluwag. sinusubukan ko na ring maging mabait, dahil, sa tingin ko, yun ang matagal Mo nang gustong sabihin. pasensya na kung ngayon ko lang nagagawang makinig sa’Yo.

andami kong gustong gawin. araw-araw, wala na ‘kong ibang ginawa kundi isipin kung pano maaabot unti-unti ang mga bagay na yun. pero sa huli, natatapos na ang araw nang wala man lang akong nagagawang matino. para tuloy akong nagmamadali. sasabak sa gerang walang dalang bala.

kaya pala lagi na lang akong talo.  at lagi ko na lang niloloko ang sarili ko.

pasensya na kung pinilit kitang solusyunan ang mga problemang ako ang may gawa. SORI.

masaya ‘ko, wag ka mag-alala. mas masaya na ‘ko kesa dati. totoo

salamat sa lahat ng tulong Mo. salamat kay ate karen, kahit pinaiyak nya ‘ko ulit. tsaka, kakantahan na rin kita sa susunod. :-)  gusto Mo ng sample?

nga pala, nag-iipon lang ako ng tapang, tapang, tapang. tas, sasali na ‘ko sa choir. ayus ba sa’Yo yun?

it took me a very long time to realize. years. isang malaking kalupitan lang pala ang lahat. hindi ako ganun kasigurado, pero at least may idea na ‘ko. nakakabaliw. talo ko pa ata ang mga pasyente sa mental hospital dahil sa bigat ng pinapasan ko. yun eh dahil bukod sa pera, may iba pa ‘kong mas malalim na problema.

oo. dap. may problema ka. MALAKI.

INSECURITY. ba’t ba napakahirap aminin?

dahil ba sa pride? dahil ba sa ingat na ingat ako sa punyeta kong ego kaya hindi ko matukoy sa sarili ko ang tunay kong problema?

hindi ko alam kung ‘normal’ ‘tong nararamdaman ng mga taong ka-edad ko. kung sakto bang pagdating mo ng dise siete anyos e parang mas gugustuhin mo pang mamatay kesa sa maramdamang unti-unting tinatapyas ng kahihiyan ang pagkatao mo, lalong-lalo na ang pinakaiingatan mong dignidad. meron ding mga instances na feeling ko may sakit ako, tapos kakausapin ko si Lord at sasabihin sa kanya na marami pa ‘kong mga pangarap sa buhay. pano na’ng nanay ko? pano na’ng mga kapatid ko? pano na’ng kinabukasan ko?

pano na kami ni mong?

marami akong pangarap. sobra. isang araw nga e napagtripan kong isulat lahat-lahat ang mga bagay na gusto kong maabot. as of now, 102 items na sya. araw-araw nadaragdagan. araw-araw lalong lumalayo sa katotohanan. kasama na dun yung pangarap kong mag-bass, maging dubber, makapag-skydive at shempre, maka-date si mong at jay contreras. gumagaan ang pakiramdam ko pag nangangarap ako. mas masarap huminga. mas masarap mabuhay.

pero shempre hindi dapat sa pangarap magtapos lahat ng pangarap. sa edad kong ‘to, gusto ko na sana mag-call center, maging part ng church choir, magpasa ng article sa youngblood, magsulat sa isang music magazine, maging KNN reporter, magkaron ng sarili kong libro, maging aktibista at mag-dj sa NU. wala na ‘kong pakialam sa sasabihin ng iba. makapal na kung makapal ang mukha. trying hard kung trying hard.

wala kang pakialam, buhay ko ‘to.

hindi ko alam kung bakit sobrang babaw ng tingin ko sa sarili ko ngayon. durog-durog ang ego at self-esteem. problema sa sarili, pag-aaral, sa mga taong nakakasalamuha. alam kong hindi ako maganda, ayos lang sa ‘kin na laitin ako basta hindi ko maririnig (salamat kay paul, kay ramon at kay kuya joel). sumisemplang na ang mga exams ko; feeling ko minamaliit na ‘ko ng mga kaklase ko (excluded ang stat at PE, ibang usapan na yun).  wala na yung ‘dating’ respetong nakukuha ko dahil napatunayan ko sa klase ang sarili ko at kung ano ang kaya kong gawin.  wala naman akong alam na kaaway, pero hindi naman ako masaya kung nasa’n ako. sobrang laking pagkakamali pala na ipagpalit mo ang mga taong mahal mo para sa ’sang bagay na akala mo makakatulong sa’yo. ayos naman ang klase. mababait. kwela. pero wala eh, hindi pa rin ako kuntento. hindi ako masaya. ngayon tuloy, hinahabol-habol ko ang mga kaibigan ko. ang mga taong mahal ako.

andami ko nang kapalpakang nagawa. ayoko nang dagdagan. nagwawala na ang utak ko sa loob ng marupok na bungo. may inferiority complex na ata ako e.

isang blog entry lang pala ang makakapagpaamin sa ‘kin sa tunay kong problema. salamat max. kahit alam kong hindi mo ‘to mababasa. AT, sorry.

follow your heart.

do whatever it is that makes you happy and that’s where you’ll be successful.

-Myrene Academia

UPIS, MTV HOmecoming

May/July 19 ‘06  10:30pm

ANO BANG PROBLEMA KO? ANO BANG KULANG?